Hayallerim ve Elimdekiler

      Üniversiteye gidince her şey çok güzel olacak sanmayın. Olmuyor!

      Ailen için üzülmeye başlıyorsun bir yerden sonra gezmesen de fazladan hiç para harcamasan da fazla geliyorsun çünkü artık onlara. Senin yüzünden bazı şeyleri yapamıyorlar. Mesela benim kitapları orijinal alma sevdam yüzünden çok masrafım çıktı. Annemin neredeyse bir maaşı kitaplara gitti. Babam inşaatçı olduğu için belirli bir işi yok ve benim için evinden uzak bir yerde yaşıyor en azından o iş bitene kadar böyle olmak zorunda. Ve benim zoruma gidiyor onlar benim için bu kadar uğraşırlarken benim yaptıklarım ve yapamadıklarım. Asla onları üzecek bir şey yapmak istemedim ve yapmamaya çalıştım elimden geldiğince ama ufak tefek hatalarım var.

Yaptıklarım çağımız için normal şeyler ama onlara göre hata. Elimden gelen bir şey elbette ama yine de  tamamen onların istediği gibi olmamı beklememeleri lazım ne kadar onların yetiştirmesiyle büyümüş olsam da çok özgür yetiştirdiler. Annem çalıştı babam çalıştı arada kalan bende böyle oldum. Nereye gideceğini söylemeden evden çıkmaya alışmış bir insandım hep. Normal olan buymuş gibi gelirdi. Onların bana koydukları tek sınır dokuzda evde olmamdı önceden. Tabii zamanla saatler arttı. Artık telefonun açık kalsın diyorlar sadece.

       Bazen düşünüyorum her ne kadar konduramasam da onların olmayacağı bir zaman olursa ilerde n’aparım acaba? Hayatta tamamen tek başıma kaldığım gün olur her halde o gün ki benim en büyük hayalim ailemle birlikte ölebilmektir. Umarım bir trafik kazasında ya da herhangi bir şekilde de olabilir ölürlerse beni de yanlarında götürürler yoksa dayanamam her halde. Onların desteğini hissetmeden yaşamak çok zor olur. Olmadıklarını düşündüğüm anda boğazım düğümleniyor ve yapamam deyip duruyorum yaşlar süzülmeye başlıyor. Her şey olmadan olur da onlar olmadan olmazmış gibi geliyor. Umarım üçümüz birlikte ölürüz.

Bu da şarkısı olsun yazının...